supermoto.gr

Supermoto, η αρρώστια…

Κάπου πριν το 2000, ξεκίνησε το πρωτάθλημα supermoto στην Ελλάδα, παρατηρητής εκ των έσω τότε, (ακολουθώντας αγωνιζόμενο στους περισσότερους αγώνες), παρατήρησα την άνοδο του αθλήματος, που γινόταν με άλματα. Λόγο του θεάματος που δύσκολα σου προσφέρει κάποιο άλλο μηχανοκίνητο, αλλά λόγο και της πολύ καλής οργάνωσης, ήταν απόλυτα λογικό να υπάρχει τόση πολύ συμμετοχή αγωνιζομένων αλλά και κοινού.

Οι συχνοί αγώνες έκαναν το επίπεδο, χρόνο με το χρόνο να ανεβαίνει, πολλές κατηγορίες, πολλές συμμετοχές, περισσότερες  από όσες μπορείς να σκεφτείς σήμερα, πολύ υψηλός ανταγωνισμός σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα, με τα οποία ίσως να μπορούσαμε να κάνουμε μία σύγκριση αν φέτος είχαμε πρωτάθλημα. -(Οπού να σημειωθεί ότι έγινε μια προσπάθεια για κύπελλο, όχι πρωτάθλημα, αλλά δυστυχώς λόγο της πρωτοφανούς έκτασης της πανδημίας (convid-19) ενδεχομένως να μην πραγματοποιηθεί).

Γρήγορα έφτασε σε αυτή την έκταση τότε, γιατί όλοι, αγωνιζόμενοι και fans έδειχναν μία έμπρακτη αγάπη για το άθλημα. Μιλάμε για κόσμο και όχι μόνο στην Αθήνα αλλά παντού σε κάθε αγώνα που μπορώ να θυμηθώ. Οι δε αγωνιζόμενοι, αν και έχουν περάσει πολλά χρόνια και αδυνατώ να τους θυμηθώ όλους, ήταν σε πολύ υψηλό επίπεδο και μιλάμε να ακολουθούν αγώνες από τη μία άκρη της Ελλάδας στην άλλη, Σπάρτη, Κρήτη, Αθήνα, Καλαμάτα, Θεσσαλονίκη και όπου αλλού μπορείς να φανταστείς, όπου υπήρχε κατάλληλη πίστα ή χώρος και μπορούσε να μπει τεχνικά και να στηθεί ένας αγώνας supermoto. Το πρωτάθλημα είχε τόσο συχνούς αγώνες χωρίς να χάνει σε ουσία,  όπου αυτό βοήθησε να ανέβει το επίπεδο οδηγικά πολύ, αλλά και να το αγαπήσει το κοινό του.

Το θέαμα για τους φιλάθλους ήταν τόσο δυνατό που θυμάμαι κόσμο να ακλουθεί απλά για να δει το πρωτάθλημα και δεν μιλάμε για τους 5-6 γνωστούς του κάθε αγωνιζόμενου μιλάμε για κερκίδες γεμάτες και πολλές φορές και περιμετρικά από τις πίστες σε σημείο να μην μπορείς να βγεις για να φύγεις από την πίστα. Ακόμα και σήμερα μπορείς να δεις τι έκταση είχε πάρει τότε το supermoto και πόσο δυνατή ήταν η τάση που δημιούργησε, παντού γύρω σου, 2 δεκαετίες μετά και ακόμα βλέπεις καθημερινές μοτοσυκλέτες που έχουν μετατραπεί σε supermoto ή και έτοιμες supermoto εκείνης της εποχής…

Είναι κάτι πραγματικά ιδιαίτερο και διαφορετικό το συγκεκριμένο άθλημα και το οποίο είναι δύσκολο να βαρεθείς αν έχεις φιλοσοφήσει τι ακριβώς πρεσβεύει (εγώ τουλάχιστον), χώμα, άσφαλτος και πολλά ακόμα στοιχεία σε ένα άθλημα αρκετά απαιτητικό και διασκεδαστικό, με το minimum ρίσκο να χρεοκοπήσεις αν αποφασίσεις να εμπλακείς, τουλάχιστον σε σχέση με τα υπόλοιπα μηχανοκίνητα αθλήματα. 

 Λοιπόν, να πώς κολλάς το μικρόβιο… όχι αυτό της μοτοσυκλέτας, είναι προϋπόθεση να αγαπάς τη μοτοσυκλέτα για να κολλήσεις  Supermoto… μια εξάρτηση που σε φτιάχνει από την βόλτα μέχρι το πρώτο άλμα και την πρώτη κόντρα (στην πίστα) είναι η συνολική αίσθηση ότι μπορείς να πάς γρήγορα σε όποιο terrain!

  Τα λέμε σε καμία βόλτα ή στην πίστα…

Υ.γ. ακολουθούν  και τα υλικά όνειρα, πολλές special supermoto replicas ή απλά περιορισμένης παραγωγής και ιδιαίτερα εξωτικές…  LAZ86